Sanhedryn - Historia wersji

Smykowska o 23:15, 22 gru 2012

2012-12-22T23:15:17Z

Smykowska o 23:13, 22 gru 2012

2012-12-22T23:13:47Z

Smykowska o 23:10, 22 gru 2012

2012-12-22T23:10:11Z

Smykowska o 23:07, 22 gru 2012

2012-12-22T23:07:14Z

Smykowska: Utworzył nową stronę „'''Sanhedryn''',hebr. ''Sanhedrin'' od gr.''synedrion'' - miejsce zebrań, narada, posiedzenie. Trybunał; był to najwyższy autorytet religijny i prawny zwany Sanh...”

2012-12-22T23:02:07Z

Utworzył nową stronę „'''Sanhedryn''',hebr. ''Sanhedrin'' od gr.''synedrion'' - miejsce zebrań, narada, posiedzenie. Trybunał; był to najwyższy autorytet religijny i prawny zwany Sanh...”

Nowa strona

'''Sanhedryn''',hebr. ''Sanhedrin'' od gr.''synedrion'' - miejsce zebrań, narada, posiedzenie. Trybunał; był to najwyższy autorytet religijny i prawny zwany Sanhedryn Wielki - Sanhedrin Gedola lub zwany także Din haGadol, czyli Wielki Sąd, składający się z 71 członków. Na jego czele stali przewodniczący - ''nasi'' (hebr. ,,książęta") i wiceprzewodniczący - ''aw bejt din'', czyli ojciec trybunału, wywodzący się z pięciu [[zugot]]. Oprócz Sanhedrynu Wielkiego były jeszcze dwa pomniejsze, zwane Sanhedryn Mały - Sanhedrin Ketona, składający się każdy z 23 sędziów, orzekających w sprawach karnych, zagrożonych karą śmierci. A w sprawach cywilnych Sanhedryn składający się z trzech sędziów. Tu trzeba powiedzieć, że wyroki kary śmierci orzekane były niezwykle rzadko. I prawo żydowskie nie pozwalało skazać na śmierć większością głosów. Według jednych opinii karę śmierci orzekano raz na pięć, siedem lat lub raz na siedemdziesiąt lat i taki Sanhedryn nazywano morderczym. Ale są też opinie, że nigdy nie wydano wyroków śmierci i że kara śmierci miała jedynie charakter zastraszający. Te trzy trybunały,będące w Jeruszalaim (Jerozolima), zasiadały: jeden u wejścia na Wzgórze Bet Hamikdasz (Świątyni), drugi u wejścia w ogrodzenie - ''chel'', a trzeci w Sali Ciosanego Kamienia.

[[Talumd]] genezę Sanhedrynu wywodzi z ''Anszej Kneset haGedola'', czyli Mężów Wielkiego Zgromadzenia z czasów Ezry/Ezdrasza (początki okresu Drugiej Świątyni 516/515 p.n.e. po niewoli babilońskiej kiedy to przypadają czasy panowania perskiego). Była to rada religijna i prawodawcza, tworząca nieprzerwany łańcuch autorytetów. W [[Pirke Awot]] czytamy:,, Mosze otrzymał Torę z Synaju, przekazał ją Jehoszui, Jehoszua Starszyźnie, Starszyzna Prorokom, Prorocy przekazali ją członkom Wielkiego Zgromadzenia. Oni nauczali trzech rzeczy: bądźcie rozważni w sądzeniu, wykształćcie wielu uczniów i zróbcie ogrodzenie dla Tory (1,1). Sanhedryn zakończył swoją działalność na początku V w. na skutek zniesienia urzędu nasiego przez władze rzymskie.

'''Z traktatu Sanhedryn, porządek Nezikin''' (''Miszna''):
Sanhedryn zasiadał w półkolu tak, by sędziowie mogli się widzieć nawzajem. Przed nimi stali dwaj pisarze i zapisywali mowy oskarżycieli i obrońców.Rabbi Jehuda mówi, że było trzech pisarzy, z których jeden notował przemowy obrońców, drugi oskarżycieli, a trzeci jednych i drugich. Naprzeciwko sędziów siedzieli w trzech rzędach mędrcy, za nimi stał lud; każdy mędrzec miał stałe miejsce. Gdy zabrakło sędziego uzupełniano kolegium jednym z mędrców z pierwszego rzędu. W miejsce tego mędrca siadał na jego miejsce mędrzec z drugiego rzędu, a w miejsce tegoż zasiadał mędrzec z trzeciego rzędu.
Rozprawy cywilne toczą się w dzień, a wyrok może zapaść w nocy, rozprawy karne mogą się odbywać jedynie w dzień, a wyrok może zapaść również tylko w dzień. W sprawach cywilnych może w jednym dniu odbyć się rozprawa i zapaść wyrok uwalniający lub zasądzający, w sprawach karnych wolno w tym samym dniu wydać jedynie wyrok uwalniający; wyrok skazujący wolno wydać dopiero nazajutrz. Dlatego nie wolno odbywać rozpraw karnych w piątek, ani też w wigilię święta.
W cywilnych może się zacząć rozprawa przemową obrońcy lub oskarżyciela, w karnych musi się zacząć obroną. W cywilnych może każdy obecny w sądzie podać nowe szczegóły na korzyść i na nie korzyść oskarżonego, w karnych mogą obecni zabierać głos jedynie na korzyść oskarżonego [1].

'''Emmanuel Levinas''' daje głęboką, ontologiczną i transcendentalną wykładnię Sanhedrynu. Mówi, że Sanhedryn choć był formą zapożyczoną z Grecji, to wykracza poza podobieństwo strukturalne. Levinas odnosi się tu do ''Szir Haszirim'' (Pieśni nad Pieśniami), 7,3 i komentarza Rasziego ([[Raszi)]] i jak twierdzi, tu należy szukać początków Sanhedrynu. Słowo bowiem ''agan'' - pępek, alegorycznie odnosi się do Komnaty Ciosanego Kamienia, gdzie obradował Sanhedryn, a sama komnata była ,,okrągła" (''hasahar'', miała kształt półksiężyca). Sanhedryn zatem, zdaniem Levinasa, zasiadał w samym środku świata, w pępku świata i jest pępkiem świata, gdyż reprezentując sprawiedliwość chroni - ''megin'' cały świat. A chroni go ponieważ jest to sprawiedliwość Tory ([[Tora]]) - sprawiedliwość absolutnego porządku i dlatego Sanhedryn jest właśnie reprezentantem tego absolutnego porządku. I to,co, jak dalej mówi Levinas, zasadniczo różniło Delfy,będące również uniwersum, pępkiem świata, od Sanhedrynu to właśnie to, że Sanhedryn pełnił rolę absolutnego i powszechnego porządku sprawiedliwości - sprawiedliwości Tory. I tym samym, jak mówi Levinas, pełnił służbę bytowi w jego całkowitości. Levinas zwraca uwagę jeszcze na jeden aspekt. Jest rzeczą nową i niespotykaną w sądach, że na przodzie zasiadali mędrcy (siedzieli na ziemi, a sędziowie na krzesłach), którzy studiują Torę. Sanhedryn był zatem poniekąd szkołą, gdzie studiowanie Tory i jurysdykcja, surowość i miłosierdzie stanowiły polaryzację umysłu. I jeszcze jeden aspekt podkreśla Levinas. Ponieważ członkowie Sanhedrynu zawsze byli zwróceni do siebie twarzą w twarz, nazywa Sanhedryn zgromadzeniem twarzy, a nie zgromadzeniem anonimowym. A ponieważ tworzyli półkole co oznacza, że sędziowie mają być otwarci na świat zewnętrzny. W tym półkolu - otwarciu stawali również oskarżeni i świadkowie. I, jak kontynuuje Levinas, również to otwarcie sprawia, że Sanhedryn zasiada w samym środku świata [2].

'''Źródła:'''
1.Na podstawie Majer Bałaban, Historia i literatura żydowska, t.1,1925,reprint Warszawa 1988
2.E. Levinas, Cztery lektury talmudyczne. Przełożyła Ewa Burska, Oficyna Literacka. Kraków 1995,Lekcja czwarta.

[[Kategoria:Judaizm]]

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 [[Talmud]] genezę Sanhedrynu wywodzi z ''Anszej Kneset haGedola'', czyli Mężów Wielkiego Zgromadzenia z czasów Ezry/Ezdrasza (początki okresu Drugiej Świątyni 516/515 p.n.e. po niewoli babilońskiej kiedy to przypadają czasy panowania perskiego). Była to rada religijna i prawodawcza, tworząca nieprzerwany łańcuch autorytetów. W [[Pirke Awot]] czytamy:,, Mosze otrzymał Torę z Synaju, przekazał ją Jehoszui, Jehoszua Starszyźnie, Starszyzna Prorokom, Prorocy przekazali ją członkom Wielkiego Zgromadzenia. Oni nauczali trzech rzeczy: bądźcie rozważni w sądzeniu, wykształćcie wielu uczniów i zróbcie ogrodzenie dla Tory (1,1). Sanhedryn zakończył swoją działalność na początku V w. na skutek zniesienia urzędu nasiego przez władze rzymskie.
-'''Z traktatu Sanhedryn, porządek Nezikin''' ([[Miszna)]]:
+'''Z traktatu Sanhedryn, porządek Nezikin''' zob. [[Miszna]]:
 Sanhedryn zasiadał w półkolu tak, by  sędziowie mogli się widzieć nawzajem. Przed nimi stali dwaj pisarze i zapisywali mowy oskarżycieli i obrońców.Rabbi Jehuda mówi, że było trzech pisarzy, z których jeden notował przemowy obrońców, drugi oskarżycieli, a trzeci jednych i drugich. Naprzeciwko sędziów siedzieli w trzech rzędach mędrcy, za nimi stał lud; każdy mędrzec miał stałe miejsce. Gdy zabrakło sędziego uzupełniano kolegium jednym z mędrców z pierwszego rzędu. W miejsce tego mędrca siadał na jego miejsce mędrzec z drugiego rzędu, a w miejsce tegoż zasiadał mędrzec z trzeciego rzędu.
 Rozprawy cywilne toczą się w dzień, a wyrok może zapaść w nocy, rozprawy karne mogą się odbywać jedynie w dzień, a wyrok może zapaść również  tylko w dzień. W sprawach cywilnych może w jednym dniu odbyć się  rozprawa i zapaść wyrok uwalniający lub zasądzający, w sprawach karnych wolno w tym samym dniu wydać jedynie wyrok uwalniający; wyrok skazujący wolno wydać dopiero nazajutrz. Dlatego nie wolno odbywać rozpraw karnych w piątek, ani też w wigilię święta.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 '''Sanhedryn''',hebr. ''Sanhedrin'' od gr.''synedrion'' - miejsce zebrań, narada, posiedzenie. Trybunał; był to najwyższy autorytet religijny i prawny zwany Sanhedryn Wielki - Sanhedrin Gedola lub zwany także Din haGadol, czyli Wielki Sąd, składający się z 71 członków. Na jego czele stali przewodniczący - ''nasi'' (hebr. ,,książęta") i wiceprzewodniczący - ''aw bejt din'', czyli ojciec trybunału, wywodzący się z pięciu [[zugot]]. Oprócz Sanhedrynu Wielkiego były jeszcze dwa pomniejsze, zwane Sanhedryn Mały - Sanhedrin Ketona, składający się każdy z 23 sędziów, orzekających w sprawach karnych, zagrożonych karą śmierci. A w sprawach cywilnych Sanhedryn składający się z trzech sędziów. Tu trzeba powiedzieć, że wyroki kary śmierci orzekane były niezwykle rzadko. I prawo żydowskie nie pozwalało skazać na śmierć większością głosów. Według jednych opinii karę śmierci orzekano raz na pięć, siedem lat lub raz na siedemdziesiąt lat i taki Sanhedryn nazywano morderczym. Ale są też opinie, że nigdy nie wydano wyroków śmierci  i że kara śmierci miała jedynie charakter zastraszający. Te trzy trybunały,będące w Jeruszalaim (Jerozolima), zasiadały: jeden u wejścia na Wzgórze Bet Hamikdasz (Świątyni), drugi u wejścia w ogrodzenie - ''chel'', a trzeci w Sali Ciosanego Kamienia.
-[[ zob.Talumd]] genezę Sanhedrynu wywodzi z ''Anszej Kneset haGedola'', czyli Mężów Wielkiego Zgromadzenia z czasów Ezry/Ezdrasza (początki okresu Drugiej Świątyni 516/515 p.n.e. po niewoli babilońskiej kiedy to przypadają czasy panowania perskiego). Była to rada religijna i prawodawcza, tworząca nieprzerwany łańcuch autorytetów. W [[Pirke Awot]] czytamy:,, Mosze otrzymał Torę z Synaju, przekazał ją Jehoszui, Jehoszua Starszyźnie, Starszyzna Prorokom, Prorocy przekazali ją członkom Wielkiego Zgromadzenia. Oni nauczali trzech rzeczy: bądźcie rozważni w sądzeniu, wykształćcie wielu uczniów i zróbcie ogrodzenie dla Tory (1,1). Sanhedryn zakończył swoją działalność na początku V w. na skutek zniesienia urzędu nasiego przez władze rzymskie.
+[[Talmud]] genezę Sanhedrynu wywodzi z ''Anszej Kneset haGedola'', czyli Mężów Wielkiego Zgromadzenia z czasów Ezry/Ezdrasza (początki okresu Drugiej Świątyni 516/515 p.n.e. po niewoli babilońskiej kiedy to przypadają czasy panowania perskiego). Była to rada religijna i prawodawcza, tworząca nieprzerwany łańcuch autorytetów. W [[Pirke Awot]] czytamy:,, Mosze otrzymał Torę z Synaju, przekazał ją Jehoszui, Jehoszua Starszyźnie, Starszyzna Prorokom, Prorocy przekazali ją członkom Wielkiego Zgromadzenia. Oni nauczali trzech rzeczy: bądźcie rozważni w sądzeniu, wykształćcie wielu uczniów i zróbcie ogrodzenie dla Tory (1,1). Sanhedryn zakończył swoją działalność na początku V w. na skutek zniesienia urzędu nasiego przez władze rzymskie.
 '''Z traktatu Sanhedryn, porządek Nezikin''' (''Miszna''):
@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 W cywilnych może się zacząć rozprawa przemową obrońcy lub oskarżyciela, w karnych musi się zacząć obroną. W cywilnych może każdy obecny w sądzie podać nowe szczegóły na korzyść i na nie korzyść oskarżonego, w karnych mogą obecni zabierać głos jedynie na korzyść oskarżonego [1].
-'''Emmanuel Levinas'''  daje głęboką, ontologiczną i transcendentalną wykładnię Sanhedrynu. Mówi, że Sanhedryn choć był formą zapożyczoną z Grecji, to wykracza poza podobieństwo strukturalne. Levinas odnosi się tu do ''Szir Haszirim'' (Pieśni nad Pieśniami), 7,3 i komentarza Rasziego ([[ zob.Raszi)]] i jak twierdzi, tu należy szukać początków Sanhedrynu. Słowo bowiem ''agan'' -  pępek, alegorycznie odnosi się do Komnaty Ciosanego Kamienia, gdzie obradował Sanhedryn,  a sama komnata była  ,,okrągła" (''hasahar'', miała kształt półksiężyca). Sanhedryn zatem, zdaniem Levinasa, zasiadał w samym środku świata, w pępku świata i jest pępkiem świata, gdyż reprezentując sprawiedliwość chroni - ''megin'' cały świat. A chroni go ponieważ  jest to sprawiedliwość Tory ([[Tora]]) - sprawiedliwość absolutnego porządku i dlatego Sanhedryn jest właśnie reprezentantem tego absolutnego porządku. I to,co, jak dalej mówi Levinas, zasadniczo różniło Delfy,będące również uniwersum, pępkiem świata, od Sanhedrynu to właśnie to, że Sanhedryn pełnił rolę absolutnego i powszechnego porządku sprawiedliwości - sprawiedliwości Tory. I tym samym, jak mówi Levinas, pełnił służbę bytowi w jego całkowitości. Levinas zwraca uwagę jeszcze na jeden aspekt. Jest rzeczą nową i niespotykaną w sądach, że na przodzie zasiadali mędrcy (siedzieli na ziemi, a sędziowie na krzesłach), którzy studiują Torę. Sanhedryn był zatem poniekąd szkołą, gdzie studiowanie Tory i jurysdykcja, surowość i miłosierdzie stanowiły polaryzację umysłu.  I jeszcze jeden aspekt podkreśla Levinas. Ponieważ członkowie Sanhedrynu zawsze byli zwróceni do siebie twarzą w twarz, nazywa Sanhedryn zgromadzeniem twarzy, a nie zgromadzeniem anonimowym. A ponieważ  tworzyli półkole co oznacza, że sędziowie mają być otwarci na świat zewnętrzny. W tym półkolu - otwarciu stawali również oskarżeni i świadkowie. I, jak kontynuuje Levinas, również to otwarcie sprawia, że Sanhedryn zasiada w samym środku świata [2].
+'''Emmanuel Levinas'''  daje głęboką, ontologiczną i transcendentalną wykładnię Sanhedrynu. Mówi, że Sanhedryn choć był formą zapożyczoną z Grecji, to wykracza poza podobieństwo strukturalne. Levinas odnosi się tu do ''Szir Haszirim'' (Pieśni nad Pieśniami), 7,3 i komentarza Rasziego ([[Raszi]]) i jak twierdzi, tu należy szukać początków Sanhedrynu. Słowo bowiem ''agan'' -  pępek, alegorycznie odnosi się do Komnaty Ciosanego Kamienia, gdzie obradował Sanhedryn,  a sama komnata była  ,,okrągła" (''hasahar'', miała kształt półksiężyca). Sanhedryn zatem, zdaniem Levinasa, zasiadał w samym środku świata, w pępku świata i jest pępkiem świata, gdyż reprezentując sprawiedliwość chroni - ''megin'' cały świat. A chroni go ponieważ  jest to sprawiedliwość Tory ([[Tora]]) - sprawiedliwość absolutnego porządku i dlatego Sanhedryn jest właśnie reprezentantem tego absolutnego porządku. I to,co, jak dalej mówi Levinas, zasadniczo różniło Delfy,będące również uniwersum, pępkiem świata, od Sanhedrynu to właśnie to, że Sanhedryn pełnił rolę absolutnego i powszechnego porządku sprawiedliwości - sprawiedliwości Tory. I tym samym, jak mówi Levinas, pełnił służbę bytowi w jego całkowitości. Levinas zwraca uwagę jeszcze na jeden aspekt. Jest rzeczą nową i niespotykaną w sądach, że na przodzie zasiadali mędrcy (siedzieli na ziemi, a sędziowie na krzesłach), którzy studiują Torę. Sanhedryn był zatem poniekąd szkołą, gdzie studiowanie Tory i jurysdykcja, surowość i miłosierdzie stanowiły polaryzację umysłu.  I jeszcze jeden aspekt podkreśla Levinas. Ponieważ członkowie Sanhedrynu zawsze byli zwróceni do siebie twarzą w twarz, nazywa Sanhedryn zgromadzeniem twarzy, a nie zgromadzeniem anonimowym. A ponieważ  tworzyli półkole co oznacza, że sędziowie mają być otwarci na świat zewnętrzny. W tym półkolu - otwarciu stawali również oskarżeni i świadkowie. I, jak kontynuuje Levinas, również to otwarcie sprawia, że Sanhedryn zasiada w samym środku świata [2].
 '''Źródła:'''