Oddania - Historia wersji

Ryszard.maj o 14:36, 24 kwi 2012

2012-04-24T14:36:09Z

Yantei o 19:57, 19 kwi 2012

2012-04-19T19:57:02Z

Sachapecaric o 19:19, 19 kwi 2012

2012-04-19T19:19:34Z

Stroinski o 18:57, 18 kwi 2012

2012-04-18T18:57:15Z

Yantei o 08:07, 13 kwi 2012

2012-04-13T08:07:52Z

Yantei o 08:05, 13 kwi 2012

2012-04-13T08:05:17Z

Yantei o 08:03, 13 kwi 2012

2012-04-13T08:03:55Z

Stroinski o 22:16, 12 kwi 2012

2012-04-12T22:16:07Z

Stroinski: Utworzył nową stronę „Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pom...”

2012-04-12T22:14:25Z

Utworzył nową stronę „Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pom...”

Nowa strona

Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.

To samo się usłyszy, kiedy zapytać Derridę: „pojęcie ''korbanu'' odsyła do zbliżania się albo podchodzenia i dlatego «ofiara» to nie jest dobre tłumaczenie” (''Donner la mort''). Wzorcem ''korbanu'' w myśli Derridy jest ''Akeda'', związanie Jicchaka na górze Morija, a cała gra językowa krąży tu wokół zbliżania się do śmierci: Awraham przybliża przed Boga swego „jedynego” syna (''Bereszit'' 22,2), a Bóg zmienia swe życzenie i nie daje zabić dziecka. Tytuł eseju to ''Donner la mort'', czyli „Zadać śmierć” albo „Dać umrzeć” (lub, z myślą o idei ''korbanot'', „Oddanie śmierci”, lub też, skoro Jicchak od noża nie zginął, „Darować śmierć”). Derrida zainspirował się też bez wątpienia inną sceną z Biblii, zdaniem z Drugiej Księgi Samuela, które łączy „przyjście bliżej” i „zadanie śmierci”: „''Approche donc, et donne-moi la mort… Je m’approchai de lui, et je lui donnai la mort''”, 2 ''Szemuel'' 1,9–10 we francuskim tłumaczeniu Louis Segonda, co po polsku znaczy: „Przybliż się i daj mi umrzeć… Podszedłem doń bliżej i dobiłem go”.

Jeśli zdanie „Gdy człowiek spośród was będzie chciał przybliżyć oddanie [''jakriw mikem korban''] dla Boga…” (''Wajikra'' 1,2) brzmi dla polskiego ucha cokolwiek „technicznie” („podczas pierwszej lektury – przyznaje tłumacz – czytelnik może się o te słowa wręcz potknąć, nie jest na nie przygotowany”), to bardzo dobrze, albowiem sama rzecz jest w najwyższym stopniu techniczna i domaga się szalonej precyzji. Żeby nie być gołosłownym: Tora wymienia – uwaga – aż pięć głównych postaci ''korbanu'' (kolejność według alfabetu):

# ''aszam'' (oddanie przebłagalne za przewinienie, ''Wajikra'' 5,14–26, według rabina Pecaricia: „za winę”),
# ''chatat'' (oddanie przebłagalne za uchybienie, tamże 4,1–35, według rabina Pecaricia: „za grzech”),
# ''mincha'' (oddanie hołdownicze, tamże 2,1–16),
# ''ola'' (oddanie strzeliste, tamże 1,3–17, według rabina Pecaricia: „wstępujące”),
# ''szlamim'' (oddanie pokojowe, tamże 3,1–17).

Wyłaniają się z nich węższe podkategorie, między innymi ''aszam taluj'' (oddanie przebłagalne za przewinienie wątpliwe, tamże 5,17–18), ''chatat aszer nasi jecheta'' (oddanie przebłagalne ze uchybienie władcy, dosłownie „oddanie gdy pobłądzi książę”, tamże 4,22–24), ''minchat chote'' (oddanie hołdownicze za uchybienie nieumyślne, tamże 5,11), ''olat ha-tamid'' (nieustanne oddanie strzeliste, ''Bemidbar'' 29,1–39), ''zewach toda ha-szlamim'' (zarzynane na ucztę pokojowe oddanie dziękczynne, ''Wajikra'' 7,13). ''Korbanot'' można też sklasyfikować według tego, co przybliżano w oddaniu, na przykład ''ketoret'' (oddanie z kadzidła spalane na złotym ołtarzu, ''Szemot'' 30,1–10), ''melach'' (sól przybliżana razem z oddaniem hołdowniczym, ''Wajikra'' 2,13), ''minchat ha-omer'' (oddanie hołdownicze z pierwszego zbioru jęczmienia, tamże 23,10–11), ''nesech'' (dar wylania
z wina, ''Bemidbar'' 15,10), ''olat min ha-bakar'' (oddanie strzeliste z bydła, ''Wajikra'' 1,2–3) Patrząc jeszcze inaczej: niektóre korbanot przybliżano „pozaregulaminowo”, z własnej woli oddającego (dar dobrowolny, ''nedawa'', ''Wajikra'' 22,18–23), niektóre miały przepisaną choreografię (''tenufa'', oddanie kołysania, ''Bemidbar'' 8,9–22) albo wyznaczoną porę roku (''chagiga'', oddanie świąteczne, które każdy mężczyzna zanosił do Jerozolimy wiosną – na Pesach, latem – na Szawuot, i jesienią – na Sukot, czyli na ''szalosz regalim'', „trzy święta pielgrzymie”, ''Dewarim'' 16,16), a niektórych wymagała służba, którą się pełniło (mianowanie Lewitów do posługi w Świątyni odbywało się we wspomnianym oddaniu kołysania, mianowanie kohenów – w oddaniu upełnomocnienia, ''Szemot'' 29,1–9; obie metody ordynacji są sobie bliskie leksykalnie: ''smicha'', wsparcie Lewitów, dosłownie „oparcie rąk”; ''milujim'', nadanie władzy kohenom, dosłownie „napełnienie rąk”). Spotykamy poza tym trzy wyjątkowe przypadki oddania, jak nas uczy Rambam (''Hilchot maase ha-korbanot'' 1,3): ''pesach'' (zarżnięcie baranka paschalnego, ''Szemot'' 12,3–11), ''bechor'' (poświęcenie pierworodnych, tamże 13,2), ''maaser'' (oddzielenie dziesięciny, ''Bemidbar'' 18,21–32).

Od kiedy niemożliwa jest służba świątynna, ''awoda'', porządek oddań stałych i świątecznych wyewoluował w ''awoda szeba-lew'', „służbę serca”, „oddanie, które jest w duszy”, czyli liturgię słowa, czyli porządek modlitw, i mamy tutaj, według kolejności dnia, nabożeństwo wieczorne – ''arwit'' lub ''maariw'' (w rachubie żydowskiej doba zaczyna się po zachodzie słońca, jak jest napisane: „I był wieczór, i był ranek – dzień jeden”, ''Bereszit'' 1,5), przedpołudniowy ''szacharit'' (plus, na Szabat i inne święta, uzupełniający ''musaf'') i popołudniową ''minchę'' (plus, raz w roku, przedwieczorną ''nejilę'' na koniec Jom Kipur)…

Przytomny komentarz ''à propos'': „Eskimosi znają kilkadziesiąt nazw śniegu. […] Idea korbanu jest specyficznie żydowska, jak doświadczenie śniegu jest specyficznie eskimoskie” (''Czy Torę można czytać po polsku?''). Jest to idea na tyle osiowa w religii żydowskiej, że „bez głębokiego zrozumienia znaczenia korbanot niemożliwe jest dotarcie do właściwego zrozumienia koncepcji Boga w judaizmie” – twierdzi Mosze Iserles, czyli Rema z Krakowa.

----

Powyższy tekst jest częścią pracy naukowej ''Samowiedza negatywna judaizmu w najnowszym kinie izraelskim i diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych'', przygotowywanej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor: Maciej Stroiński.

← poprzednia wersja		Wersja z 19:57, 19 kwi 2012
Linia 26:		Linia 26:
	Powyższy tekst jest częścią pracy naukowej ''Samowiedza negatywna judaizmu w najnowszym kinie izraelskim i diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych'', przygotowywanej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor: Maciej Stroiński.		Powyższy tekst jest częścią pracy naukowej ''Samowiedza negatywna judaizmu w najnowszym kinie izraelskim i diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych'', przygotowywanej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor: Maciej Stroiński.

−	~~[[Kategoria:O]]~~
	[[Kategoria:Tora]]		[[Kategoria:Tora]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Category:O]]
-[[Plik:Przykład.jpg]]
 Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.
@@ Linia 25: / Linia 25: @@
 Powyższy tekst jest częścią pracy naukowej ''Samowiedza negatywna judaizmu w najnowszym kinie izraelskim i diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych'', przygotowywanej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor: Maciej Stroiński.

← poprzednia wersja		Wersja z 18:57, 18 kwi 2012
Linia 1:		Linia 1:
	[[Category:O]]		[[Category:O]]
		+	[[Plik:Przykład.jpg]]
	Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.		Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.

← poprzednia wersja		Wersja z 08:07, 13 kwi 2012
Linia 1:		Linia 1:
	[[Category:O]]		[[Category:O]]
−	~~{{NAMESPACE}}~~
	Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.		Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Category:O]]
-{{NADESŁANE}}
+{{NAMESPACE}}
 Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.
@@ Linia 18: / Linia 16: @@
 Od kiedy niemożliwa jest służba świątynna, ''awoda'', porządek oddań stałych i świątecznych wyewoluował w ''awoda szeba-lew'', „służbę serca”, „oddanie, które jest w duszy”, czyli liturgię słowa, czyli porządek modlitw, i mamy tutaj, według kolejności dnia, nabożeństwo wieczorne – ''arwit'' lub ''maariw'' (w rachubie żydowskiej doba zaczyna się po zachodzie słońca, jak jest napisane: „I był wieczór, i był ranek – dzień jeden”, ''Bereszit'' 1,5), przedpołudniowy ''szacharit'' (plus, na Szabat i inne święta, uzupełniający ''musaf'') i popołudniową ''minchę'' (plus, raz w roku, przedwieczorną ''nejilę'' na koniec Jom Kipur)…
-Przytomny komentarz ''à propos'': „Eskimosi znają kilkadziesiąt nazw śniegu. […] Idea korbanu jest specyficznie żydowska, jak doświadczenie śniegu jest specyficznie eskimoskie” (''Czy Torę można czytać po polsku?''). Jest to idea na tyle osiowa w religii żydowskiej, że „bez głębokiego zrozumienia znaczenia korbanot niemożliwe jest dotarcie do właściwego zrozumienia koncepcji Boga w judaizmie” – twierdzi Mosze Iserles, czyli Rema z Krakowa.
+Przytomny komentarz ''à propos'': „Eskimosi znają kilkadziesiąt nazw śniegu. […] Idea korbanu jest specyficznie żydowska, jak doświadczenie śniegu jest specyficznie eskimoskie” (''Czy [[Tora|Torę]] można czytać po polsku?''). Jest to idea na tyle osiowa w religii żydowskiej, że „bez głębokiego zrozumienia znaczenia korbanot niemożliwe jest dotarcie do właściwego zrozumienia koncepcji Boga w judaizmie” – twierdzi Mosze Iserles, czyli Rema z Krakowa.

← poprzednia wersja		Wersja z 08:03, 13 kwi 2012
Linia 1:		Linia 1:
	[[Category:O]]		[[Category:O]]
		+	{{NADESŁANE}}
	Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.		Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.

← poprzednia wersja		Wersja z 22:16, 12 kwi 2012
Linia 1:		Linia 1:
		+	[[Category:O]]
	Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.		Tłumaczenie hebrajskiego słowa ''korban'' jako „oddanie”, które się „przybliża”, zamiast „ofiary”, którą się „składa”, ładnie wyjaśnia pomysłodawca tego rozwiązania, rabin Sacha Pecaric: „Słowo korban ma w sobie rdzeń ''karaw'', który najprecyzyjniej da się przetłumaczyć jako «zbliżyć się», «przybliżyć się». […] W aspekcie czasownikowym słowa ''korban'' uznałem za najbardziej właściwe «przybliżenie», a w aspekcie rzeczownikowym «oddanie». «Oddanie» nawiązuje wprost do ważnych dla judaizmu idei – przede wszystkim, że jest to zwrócenie Bogu jego własności. […] «Oddanie» wyraża uczucia zaangażowania, gorliwości, uległości. […] We współczesnej polszczyźnie «ofiara» oznacza dar czy wręcz datek, rzeczownikiem tym określa się również człowieka niezaradnego. Te konotacje są drastycznie odległe od znaczenia słowa ''korban''. […] Polszczyzna daje możliwość ujawnienia dwóch zasadniczych idei związanych z ''korbanot'' [oddaniami]: pierwszej, że coś się Bogu oddaje z powrotem, oraz drugiej, że chodzi tu o duchową bliskość – oba te aspekty w polskim słowie «oddanie» są obecne)”.